दैवज्ञ बाँचून् अब
१
मेरा कर्मपिता ! तिमी पर गयौ आलोकमा लीन भै
मेरो होसहवास छैन अहिले सञ्चेतनाहीन भै
सम्झाउँफ कुन शब्दले मन यहाँ मेरा महामानव !
हे दैवज्ञ ! म बोल्न सक्छु कसरी ? छैनौ तिमी नै जब
२
यो संसार असार होस् कि अथवा होओस् महासागर
पौडेको म थिएँ सधैंभर यहाँ पाएर तिम्रै भर
मेरो जीवनको महासमरका आदर्श योद्धा तिमी
टेकेको छु उहीँ सरासर हिँडी जस्तो दिएथ्यौ जिमी
३
तिम्रो जीवन शान्त भो नियतिको दुर्दान्त पञ्जा परी
त्यो सारस्वत सत्य चिन्मय भयो आलोकयात्रा गरी
आत्मा शाश्वत भै प्रकाशमय भो, स्रष्टा ! निदायौ अब
सत्–चित्–सुन्दर लेख्न सक्छु कसरी ? छैनौ तिमी नै जब
४
मेरो जीवनका अनन्य धमनी, स्रष्टा ! तिमी अब्बल
मेरो चिन्तन चेतना हृदयका मस्तिष्कका सम्बल
राम्रा मौलिक सिर्जना कवि–कला छन् ध्वस्त सारा अब
के लेख्ने अब भावहीन कविता ? छैनौ तिमी नै जब
५
पैफलाई जनचेतना समयको स्वाधीनता संस्कृति
शिक्षाको सुकिलो नयाँ चहकमा लेखी अनेकौं कृति
छर्दै ज्ञान परोपकार गरिमा, साहित्यको सौरभ
जो आजीवन कर्मशील रहँदा हाम्रो बढ्यो गौरव
६
अर्थीको अनुहार जीवन छँदै जस्तै खुलेको थियो
आभापूर्ण र चम्किलो वदनमा मानौं बलेथ्यो दियो
वाणी सुन्दर ओजपूर्ण कविता बोल्ला कि झैं थ्यो शव
संज्ञाशून्य बनेर बोल्नु कसरी ? दैवज्ञ ! छैनौ अब
७
न्यौपाने कुल–रत्न भूषण तिमी गर्छौँ सदा अर्चना
तिम्रो कीर्ति–कथा छ उज्ज्वल यहाँ गर्छौँ सदा वन्दना
तिम्रो जीवन–काव्य–सौरभ पढी गर्छौँ सदा गौरव
अर्पी काव्य–सुधा सदा अमर भै दैवज्ञ बाँचून् अब ।
२०६८ पुस १४
e-mail: prahlad.pokhrel@gmail.com