कवि दैवज्ञ दर्पणदैवज्ञराज न्यौपाने

संस्मरणात्मक कविता

दैवज्ञ बिर्सन्न म

भुवनहरि सिग्देल

१

मेरो मानस बाह्र वर्ष अघिको यात्रा गरी फर्कियो

त्यो बेला दहचोकमा सुकविको गोष्ठी जमेको थियो

श्री दैवज्ञ र अन्य सिद्ध कविजी जम्मा भएका थिए

न्यौपाने त्यसमा सभापति भनी प्रारम्भमै तोकिए

२

ढाकाको गमदार ओखरबुटे टोपी थियो सुन्दर

टीका चट्ट निधारमा चहकिलो रातो थियो सिन्दुर

कुर्ताको सुरुवालको रङ सफा व्यक्तित्व खुल्ने थियो

घ्यूरङ्गी परिधान रेशम मिही दैवज्ञ झैँ देखियो

३

हावा मङ्सिरको चिसो सिरसिरे यो बाडभन्ज्याङको

त्यो कोठे कविगोष्ठिका रहरको बेला छ मध्याह्नको

घन्के सुन्दर छन्दमा सुकविता पालो गरी शाश्वत

यस्तो भो दहचोक सुन्छ रचना श्रद्धेय वाणीसित

४

सुन्दैथ्यो दहचोक सुन्दर गला हाम्रा कलाकारका

सुन्दैमा पनि मन्त्रमुग्ध बनिने संक्षिप्त आकारका

पृथ्वी छन्दसमेत भित्र कविजी प्रह्लादको क्षेपक

सुन्दा विस्मय बन्नुभो असरले आफैँ सभाध्यक्ष त –

५

‘दैवज्ञराज न्यौपाने चिया खान्छन् चिनीबिनै

लेख्तछन् बैँसका गीत चिनीभन्दा मिठा उनै

अग्लो शिखरिणी होओस् या शार्दूल चढेपछि

मन्त्रमुग्ध सबै हुन्छौँ मन्दाक्रान्ता पढेपछि”

६

ताली गड्गड हर्षले ध्वनित भै गोष्ठी बन्यो रञ्जित

त्यो रोमाञ्च मिठो छ शेष मसँगै आजन्म संरक्षित

स्रष्टाका स्वर–मा–धुरी लहरले त्यो वास आलोक भो

बर्साई वरदान आसिक दिँदै दैवज्ञ द्यौलोक गो

७

बिर्सेलान् परिवारले तर म ता त्यै विम्ब सम्झाउँछु

प्रेमीले यदि गीत गायन गरोस् दैवज्ञ नै पाउँछु

नाच्लान् बालक रौसिई छमछमी उत्साहका गीतमा

न्यौपाने कवि खोज्छ यो भुवनले नौ लाख नौ प्रीतमा

२०६९ असार २२